پریا

shushdanyal — Thu, 10 Apr 2008 13:55:54 GMT

در حسرت لحظه ی به لب آمدنم

فریاد سکوت کرده تویه دهنم

از من همه واژه هافراری هستند

بوی بد لاشه می دهد پیرهنم

shushdanyal — Tue, 26 Feb 2008 15:26:30 GMT

بی رحمی این دره مرا خواهد کشت

یک آدم صد چهره مرا خواهد کشت

عشق آمده رخنه کرده در ابیاتم

این قاتل بالفطره مرا خواهد کشت

shushdanyal — Wed, 19 Dec 2007 13:24:18 GMT

تقديم به روح پدرم

طوفان شدو آشيانه ام را انداحت

از روي لبم ترانه ام را انداخت

پيراهن شادي مرا باخود برد

پائيز درخت خانه ام را انداخت

shushdanyal — Tue, 31 Jul 2007 12:48:21 GMT

سلام و باعرض پوزش از تاخیر چند ماهه من بعد از چند ماه یک تک بیت دارم که هر چه سعی کردم غزل شود نشد حالا این بیت را مینویسم واز دوستان می خواهم که با هم یک غزل ناب بیا فرینیم

برای باقی عمرم خریده ام قفسی

زمان مجال پریدن نمی دهد به کسی

shushdanyal — Sun, 31 Dec 2006 05:57:18 GMT

ناخنـــــــک نزن خیالـــــم را

هی تلنــــــگر نزن به رویایم

لحظه ها را اگر که بفروشـید

با شما ها کنــــــــــار می آیم

عقربکها چقدر بـــــی رحمید

کــــــــاش لحظه ای نگهدارید

از سر و وضع رقصتان پیداست

بی شک از التماس بیزاریـــد

یک دقیقه مـــــخالفت می کرد

ثــــــانیه فرصتی به من می داد

تـــــوی این هیرو بیر و بل بشو

ساعت از روی دست من افتاد

ســـــاعت صفر باشکوهی شد

وقتی از پیچ و تــــــاب افتادند

ثانیه با دقیقه و ســـــــــــــاعت

تا که از التهـــــــــــــاب افتادند

چشمهــا را کمی که می بندم

باغی از ستـــــــــاره می بینم

با سبد از درخت رویـــــــاها

یک بغل ســــــــتاره می چینم

باصدای زنگ یک ســــــاعت

لحظه ها یکی یکی مـــــــردند

ساعتم را نــــــــــــگاه می کردم

عقربکها مرا کــــــــجا بردند؟

shushdanyal — Sun, 10 Dec 2006 02:59:18 GMT

برای پاسخ حست که صد سوالی بود

کتابخانه ی ذهنم همیشه خالی بود

نگاه کرد نخندید خیره شد به قلم

نگاه زنده ی دفتر که روی قالی بود

و جان گرفت الفبـــــــــای درس شما

وحس تازه ی شعری که این حوالی بود

غزل شروع پریــــــــدن و اوج یک دفتر

که جلد کهنه ی بازش به شکل بالی بود

دهن گشوده بود نگاهت و واژه می بلعید

فضای از تو سرودن چه قدر عالی بود

نگاه خسته ی دفتر به من و من به شما

وهر نگاه تو یک جمـــــله ی سوالی بود

shushdanyal — Fri, 24 Nov 2006 14:25:48 GMT

تقدیم میکنم به خدمت آقا بـــهار را

زیباترین ترانه ی هر انتــــــظار را

یک هفته بعد مثل همین هفته می شود

هفته به هفته خط زده ای این قرار را

من یک محال توی اتاقم کشـــــیده ام

تصویر مرد گمشده ای در غبــــــار را

صد جمکران همیشه به راهت سه شنبه ها

باید خلاصــــه کرد غــــــم بیشمـــار را

سجاده ام که نـــام تو را ذکر کرده است

بی تو چگونه ســـــــر بکند روزگار را

جمعه غروب می رســـــد و هم تو نیستی

هفته به هفته می کشم ایـــــن انتظار را

وقتی دلم برای شما تنگ مـــــی شود

یک کوره راه م کشم و یک ســـوار را